Residentie Relaxie (1969) is een opmerkelijke, brutalistische realisatie aan de Vlaamse kust van architect Juliaan Lampens. Het gebouw wordt gekenmerkt door een ogenschijnlijk eenvoudige architectuurtaal. De betonnen constructie van het gebouw is alom leesbaar en zowel binnen als buiten, tastbaar aanwezig. De zichtbare afdruk van de plankenbekisting bepaalt mee het brutalistisch karkater van het gebouw.
De betonnen structuur verkeert echter in slechte staat. Op basis van voorstudies werkten we een masterplan uit. Dat plan legt de basis en stelt prioriteiten voor een grondige renovatie, gedragen door de volledige Vereniging van Mede-Eigenaars (VME). We pakken de door betonrot geplaagde bouwschil aan. Tegelijkertijd zetten in op de opwaardering van de architecturale kwaliteiten en het comfort van de bewoners: de terrassen worden veiliger, de koer mooier en de hemelwatervordering wordt geregeld.
Alle ingrepen worden geënt op de architecturale kwaliteiten van het gebouw. Bouwtechnische ingrepen, noodzakelijke onderhoudswerken en eventuele vernieuwingen passen steeds in de eenheid en uitstraling van residentie Relaxie. Op die manier zal het gebouw met al zijn kwaliteiten in de toekomst mooi kunnen verouderen.
Betonrot
De structuur wordt geplaagd door betonrot en in het bijzonder door chlorideaantasting. Op basis van vooronderzoeken werd de problematiek bestudeerd. Finaal besloot het team een aanpak bestaande uit betonherstel in combinatie met kathodische bescherming met opgedrukte stroom.
Verregaande detaillering
Typerend voor Lampens’ brutalistische architectuurtaal is de naakte overgang tussen verschillende materialen: beton en glas gaan bijvoorbeeld naadloos in elkaar over. Poëtisch, maar technisch niet evident. Voor het renovatieproject werd een detaillering uitgewerkt die deze ontmoetingen opwaardeert en klaarmaakt voor de toekomst.
